Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
Cookies op 50plusser.nl

50plusser maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. 50plusser gebruikt functionele en analytische cookies om u een optimale bezoekerservaring te bieden. Bovendien plaatsen derde partijen tracking cookies om u gepersonaliseerde advertenties te tonen en om buiten de website van 50plusser relevante aanbiedingen van 50plusser te doen. Ook worden er tracking cookies geplaatst door social media-netwerken.
Door op Akkoord te klikken gaat u hiermee akkoord.

Akkoord
 
Geen cookies


Klik hier voor meer informatie.
Oh Yes!
Het kleine gebeuren
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


(Geen beschrijving)



Mijn Profiel

Yes
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend



Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Verder voorbij
25 januari 2011 18:28

Schaduwwacht
13 januari 2011 18:39

Niets anders
13 januari 2011 18:37

De nevel voorbij
24 januari 2010 23:39

En dan
01 januari 2010 14:01




Fotoboeken


Insecten (22)
_
Vlinders (15)
_

Landschap (2)
_
Dolle Instuivers 2010 (68)
_

Libellen en Juffers (6)
_
Bloemen (17)
_



Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Yes
22 juli 2011 13:27
_
Hai Catharina, weinig tijd gehad door allerlei omstandigheden zoals, werk, ziekte, enz. Het lijkt allemaal wat rustiger te worden nu. Komt goed, dank voor belangstelling:)

Catharina48(Jocas-wandelwegen)
22 juli 2011 12:05
_
Zie eigenlijk nu pas dat je niet meer blogt...wat jammer is dat zeg. wil je zeggen waarom?




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door j.zwiep om 10:11
_
J.zwiep Online

Door Hetty58 om 10:11
_
Hetty58 Online

Door Joeska56 om 10:08
_
Joeska56 Online

Door virgo om 10:08
_
Virgo Online

Door tinekef6 om 10:06
_
Tinekef6 Online

Door Henny26 om 10:06
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door hanns om 10:06
_
Hanns Online

Door kuusdijkstra om 10:04
_
Kuusdijkstra Online





_

Andere artikelen



De kerstkoffer



Het is een traditie dat ik voor het nieuwsblad, waar ik alweer zeventien jaar voor werk, een kerstverhaal schrijf. Dit jaar werd het De kerstkoffer. Een verhaal dat ik graag ook voor de lezers van vijftigplus online plaats. Het is mijn manier om jullie allemaal prettige feestdagen te wensen en vooral een gezond en positief 2010!


"Hè mam, moet dat?"
Geërgerd liep Adira achter haar moeder aan, de kringloopwinkel binnen. Ze keek achterom. Getsie, als ze nu maar geen bekende zag. Ze trok haar sjaal wat hoger. Een erg opvallend gebaar was het niet. Het was regenachtig en er waaide een gure wind. Echt novemberweer. Op straat liepen de meeste mensen met opgetrokken schouders, diep weggedoken in de kragen van de jassen. In de winkel was het heerlijk warm. Toch hield Adira haar sjaal opgetrokken tot bijna aan haar neus, in de hoop hierdoor onherkenbaar te zijn. Ze schudde de lange lokken met een wild gebaar op haar rug en smeekte: "Mam, toe nou. Kun je dat morgen niet doen?"
"Doe niet zo raar Adira. Er is niets mis met tweedehands spullen."
Charlotte zuchtte en keek even naar haar mokkende dochter. Hadden Chris en zij haar maar niet zo verwend. Maar ja, ze was hun enig kind. Daarnaast hadden ze het financieel altijd goed gehad en konden haar alles geven, wat haar hartje begeerde. Adira was nu in de puberteit en veranderde in snel tempo van tiener naar vrouw. Daarbij hoorde ook een verandering in gedrag. Ze werd modebewust. De laatste trends werden door haar nauwgezet in de gaten gehouden. Ze droomde van een grootse, rijke carrière en plande nu al hoe ze deze bereiken zou. 'Klasse mama, dáár draait alles om', had ze eergisteren nog gezegd. Charlotte had haar glimlachend aangehoord. 'Non-verbale communicatie bepaalt voor een groot deel onze totale presentatie', had ze wijsneuzerig opgedreund. Het was een zin die haar bijgebleven was uit een artikel over carrière maken. Ze had verder uitgeweid, maar Charlotte's gedachten waren afgedwaald en werden in beslag genomen door onrust over de dreigende sluiting van het bedrijf, waar haar man werkte. Onzekerheid over de toekomst maakte dat ze - ook al was er nog niets duidelijk - zuiniger met geld omging. Een soort gewenning, voor als het noodzaak zou worden.

"Moet je zien wat een enig truitje. Je kunt niet zien dat het gedragen is en het kost maar vier euro. Volgens mij is het jouw maat. "
"Als je maar niet denkt, dat ik in tweedehands kleren ga lopen. Ttsss, wat zouden mijn vriendinnen lachen zeg. Ik doe dat echt niet hoor!"
"Mocht je vader ontslag krijgen, dan zullen we een stapje terug moeten doen. Daar zul je dan toch echt aan moeten wennen, meisje."
Charlotte hing met spijtige blik het truitje weg en liep verder de winkel in. Bij de kerstafdeling bleef ze staan. Haar blik bleef rusten op een oude koffer. Nieuwsgierig maakte ze hem open.
"Oohhh, moet je zien. Allemaal kerstspulletjes. Van die mooie oude. Prachtig!"
Ze zocht naar het prijskaartje en bij het zien van de gunstige prijs, knikte ze blij tegen haar dochter. Adira snoof hoorbaar en fluisterde: "Het is een versleten koffer vol oude troep. Het stinkt, mam. Ruik dan!"
"Welnee kind, ik ruik niets vreemds hoor. Ik denk dat deze kerstversiering erg mooi zal staan in onze kerstboom. Voor zes euro, neem ik het zeker mee."
Adira wandelde de winkel uit en wachtte bij de auto op haar moeder. Demonstratief keek ze de andere kant op, toen deze met de koffer aan kwam lopen. Charlotte deed alsof ze de misprijzende houding niet opmerkte en kletste vrolijk tijdens de rit naar huis. Adira zweeg.

Anderhalve week voor Kerstmis kreeg Chris van zijn baas te horen dat de ontslaggolf ook hem trof. Ontdaan kwam hij thuis. Iets zeggen, hoefde hij niet. Charlotte las het slechte nieuws van zijn gezicht. Ze drong haar tranen terug, trok haar schouders naar achteren en zei dapper: "We redden het wel jongen, we redden het wel." De stemming in huis was, ook de dagen na de onheilstijding, bedrukt. Toen Adira het slechte nieuws hoorde, was ze in tranen uitgebarsten. Ze vond het erg voor haar ouders en hoopte dat het haar vader zou lukken om snel een andere baan te vinden. Ook haar moeder die, tijdens de huwelijksjaren huisvrouw was geweest, zou proberen haar beroep als bejaardenverzorgster weer op te pakken. Het feit dat ze het financieel minder kregen - ook al zou dat misschien van voorbijgaande aard zijn - nam in Adira's gedachten grote vormen aan. Weg mooie carrière en daarmee voor haar de kans om te slagen in het leven. Wèg rijkdom! Ze was woedend tegen haar moeder uitgevallen, toen deze gezegd had dat ze in elk geval haar twee handen had om mee te werken. Nee, de sfeer in huis was niet aangenaam, die dagen.

"Adira!"
Charlotte's stem klonk dwingend.
"Kom even naar beneden, wil je?
Bij het horen van de voetstappen op de trap, zei ze: "Help eens even met de kerstboom. Gelukkig hebben we een tijdje geleden deze kunstboom gekocht. Een echte kerstboom kost toch zeker vijftien tot twintig euro. Ik dacht dat we hem wel in de hoek van de kamer, naast het raam konden zetten. Terwijl ik de boom in elkaar zet, kun jij misschien de kerstkoffer uit de kelder pakken. Je weet wel, die ik laatst in de kringloopwinkel kocht."
"Ga je die oude zooi echt in onze kerstboom hangen? Nou lekker, dat zal een armeluizeboom worden!"
Charlotte wierp haar dochter een bedroefde blik toe voor ze zuchtte: "Ga nu die koffer maar halen. Jij zult de boom moeten optuigen, want ik moet nog weg. Toe Adira, wees alsjeblieft niet zo dwars en doe gewoon wat ik je vraag."
Mopperend deed Adira wat haar opgedragen was en veegde demonstratief haar handen aan haar spijkerbroek af, toen ze de versleten koffer in de huiskamer neerzette. Charlotte had de kunstkerstboom in elkaar gezet. Ze trok haar jas aan, gaf haar dochter een bemoedigende zoen op haar wang en verdween.

Adira keek peinzend van de kerstboom naar de koffer. Al weken had ze de trendy kerstversieringen in de warenhuizen bekeken. Ze zou de boom lila opgetuigd hebben, als zij het voor het zeggen had. Maar dat had ze niet en dus moesten die oude dingen erin gehangen worden. Wat een afgang. Moet je zien, een zilverkleurig klokje…wat verschrikkelijk ouderwets. Ze pakte het fragiele klokje tussen duim en wijsvinger op en bekeek het. Van schrik liet ze het bijna vallen, toen er voor haar ogen een venster verscheen. Zomaar vanuit het niets. Het venster zweefde voor haar. Eigenlijk wilde ze wegrennen of minstens haar handen voor haar ogen doen, maar het was alsof ze zich niet kon verroeren en haar blik onweerstaanbaar naar het venster getrokken werd. Zag ze schimmen? Haar hart bonsde, toch kon ze het niet laten om door het venster te turen. Geboeid staarde ze naar de beelden, die in snel tempo het raam voorbij trokken. Ze zag een pril verliefd paartje, hun trouwdag, de eerste Kerstmis samen. De twee hadden het duidelijk niet zo breed, maar Adira zag het geluk van de jonge gezichten stralen. De man gaf zijn geliefde een kerstcadeautje. Toen de vrouw het doosje opende, zag Adira het zilveren kerstklokje en hoorde ze de jongeman zeggen dat het klokje hen elke kerstmis weer zou doen denken aan hun trouwdag, omdat toen de klokken het geluk voor hen hadden ingeluid. De beelden verdwenen en Adira keek stil naar het klokje in haar handen. Nog onder de indruk van wat ze had gezien, hing ze het breekbare kerstklokje in de boom. Net onder de top. Aarzelend pakte ze de volgende versiering uit de koffer. Een glazen vogeltje! De uitgespreide vleugels waren bestrooid met blauwe glitter. Ze vond het een afschuwelijk ding, maar keek toch weer nieuwsgierig door het venster. Ze zag dezelfde man en vrouw. Volwassener nu. De man zat gebogen over boeken, de vrouw zat aan de andere kant van de kamer. Ze leken nog steeds gelukkig samen, maar Adira bemerkte de zorgelijke uitdrukking op het gezicht van de vrouw. De beelden voerden haar weer naar een Kerstmis. Nu was het de vrouw die haar man een kerstcadeautje gaf. Zoals Adira al verwachte, kreeg hij het glazen vogeltje. 'Als waarschuwing, lief. Het is goed dat een vogel kan vliegen. Maar denk eraan, dat een vogel die de zon voorbijvliegt, terecht kan komen in de kou. Daar kunnen de vleugels bevriezen', hoorde ze haar zeggen. De man keek nadenkend… net als Adira.
Welk voorwerp ze ook pakte uit de koffer, steeds weer verscheen het venster, dat haar een kijkje gaf in het leven van de haar onbekende man en vrouw. Toen ze de rode strik uit de koffer pakte en door het venster keek, zag ze dat het echtpaar een kindje verwachtte. Het sneeuwmannetje werd op eerste kerstdag gegeven, bij de geboorte van hun zoontje. Het lief lachende knulletje paste volgens Adira perfect in het gelukkige leventje van de twee. Ze zag hoe het jongetje opgroeide en hoe hij samen met zijn ouders, elk jaar, een andere kleur kerstbal in de kerstboom hing. Adira zag ook het huis van het gezin veranderen. Vijf jaar na de geboorte van het kindje, zag de huiskamer er veel moderner en chiquer uit. Ook de kleine jongen veranderde. Het stevige, levenslustige kereltje werd tenger en stil. De gelukkige glimlach van de vrouw verdween van het gezicht. De man was niet meer in elk beeld aanwezig, zoals eerst. Adira merkte, dat hoe meer succes de man in zijn werk kreeg, des te sneller het geluk hen tussen de vingers leek weg te glippen. Ze wenste dat ze hen kon waarschuwen. 'Houdt het geluk vast, dàt is het allerbelangrijkste', zou ze dan zeggen. Maar de man, de vrouw en het kind konden haar niet horen en er bleef Adira niets anders over dan te blijven kijken naar de beelden.

De kerstboom hing al aardig vol met een bonte verzameling. Er lagen nog twee voorwerpen in de koffer; een gouden sterretje en een witte, engel met kanten vleugels. Weifelend stak Adira haar hand uit. Welke zou ze pakken; de ster of de engel. Het werd het sterretje. Maar toen ze deze in haar handen hield, zag ze niets. Voorzichtig sloot ze haar vingers wat steviger om het glanzende goud. Het venster bleef donker. Onrustig pakte ze de engel. De beelden verschenen onmiddellijk. Adira drukte haar neus tegen het glas en zag de man en de vrouw hand in hand bij de kerstboom staan. Verdrietig keken ze naar de witte engel in de top van de kerstboom.

Toen Charlotte thuiskwam, vond ze haar dochter ineengedoken bij de opgetuigde kerstboom. Zacht legde ze haar arm rond de schokkende schouders.
"Kindje toch, vind je de kerstboom werkelijk zó erg?"
"Nee", snikte Adira. "Nee mam, het is de mooiste kerstboom die we ooit hebben gehad."
Met een zucht bevestigde ze de kleine, glanzende ster aan de hoogste tak van de kerstboom.




Geplaatst op 19 december 2009 23:03 en 1075 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Benenalie  
20 dec 2009 10:44
Mooi stukje....!!

Ik wens je fijne dagen en een gezond 2010!!

Groetjes Alie



Benneke  
20 dec 2009 10:53
Een echt kerstverhaal, bijzonder mooi en origineel geschreven. Een kerstgroet van Benneke
_





_
Ofsen  
24 dec 2009 15:26
prachtig geschreven. Mooie Kerstdagen en een gelukkig en gezond 2010. groeten. rené